เคล็ดลับท้องถิ่น

เข้าแถวตามเครื่องหมายบนชานชาลา และให้คนลงก่อนแล้วค่อยขึ้น เปิดโทรศัพท์เป็นระบบเงียบ (“manner mode”) และไม่รับสาย อย่าวางสัมภาระบนที่นั่ง เวลาแน่นให้สะพายเป้ไว้ด้านหน้า ที่นั่งสำรองไว้สำหรับผู้สูงอายุ ผู้พิการ หญิงตั้งครรภ์ และผู้บาดเจ็บ ช่วงเร่งด่วน (วันธรรมดาราว 7:30–9:30 และ 17:30–19:30) แน่นมาก วันที่มีสัมภาระใหญ่ควรเลี่ยง ช่วงนี้บางสายมีตู้เฉพาะผู้หญิง (ป้ายสีชมพู) กินบนชินคันเซ็นได้ แต่บนรถไฟโดยสารทั่วไปควรงด

ร้านราเมง กิวด้ง และข้าวชุดหลายร้านสั่งผ่านตู้ — ก่อนอื่นซื้อบัตรอาหารจากตู้ (券売機) ข้างประตู (มักรับเงินสด บางทีมีแต่ภาษาญี่ปุ่น — ดูรูปหรือตัวเลข) แล้วยื่นบัตรให้พนักงานและนั่งลง (มักเป็นเคาน์เตอร์) น้ำหรือชามักบริการตัวเองและฟรี และซดเส้นมีเสียงได้ตามปกติ ถ้ามีป้ายบอก ให้คืนถาดหรือจาน

ญี่ปุ่นไม่มีการให้ทิป — พยายามจ่ายเพิ่มกลับทำให้งง และบริการที่ดีเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว มักจ่ายที่เคาน์เตอร์ตอนออก ไม่ใช่ที่โต๊ะ วางเงินบนถาดเล็กแทนการยื่นให้กับมือ ราคายิ่งขึ้นแสดงแบบรวมภาษี แต่ไม่เสมอไป การหารกัน (warikan) เป็นเรื่องปกติ ร้านเล็ก ๆ หลายร้านรับแต่เงินสด

ห้องน้ำสาธารณะมีทั่วไป ฟรีและสะอาด — ร้านสะดวกซื้อ สถานี และชั้นใต้ดินห้างเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัย โถอัจฉริยะ “วอชเลต” ดูน่ากลัวแต่ง่าย: ปุ่มฉีดน้ำอุ่นล้างก้น (おしり) ปุ่มบิเดต์ (ビデ) ปุ่มหยุด (止) และกดชักโครกด้วย 大 (มาก) / 小 (น้อย) หรือคันโยก แผงปุ่มบางทีอยู่บนผนัง บางที่ยังเป็นแบบนั่งยอง และบางแห่งไม่มีกระดาษ — พกทิชชูไว้ และอย่าลืมรองเท้าสำหรับห้องน้ำ

ที่ชาร์จมีเยอะกว่าที่คิด — คาเฟ่ (เครือร้านกาแฟ ร้านอาหารครอบครัว คาราโอเกะ ร้านมังงะ ฯลฯ) มักมีปลั๊กข้างที่นั่ง (ดูใต้โต๊ะหรือถามสักคำ) ร้านสะดวกซื้อ สนามบิน และสถานีใหญ่ก็มี และมีตู้เช่าพาวเวอร์แบงก์ (เช่น ChargeSPOT) ปลดล็อกด้วยแอปแล้วคืนที่ไหนก็ได้ พกพาวเวอร์แบงก์เล็ก ๆ ไว้ และเตรียมปลั๊กแปลง (ญี่ปุ่นใช้แบบ A · 100V) ไว้ก็อุ่นใจ

ไวไฟสาธารณะฟรีมีไม่มาก นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงใช้ eSIM หรือ pocket wifi (หาได้ง่ายที่สนามบิน) เพื่อออนไลน์ตลอด เดินทางเดินเท้าใช้ Google Maps ก็ได้ แต่ถ้านั่งรถไฟ แอปอย่าง Yahoo Norikae หรือ Japan Travel (Navitime) จะบอกชานชาลา การเปลี่ยนสาย และค่าโดยสารชัดกว่า — เซฟแผนที่ออฟไลน์ไว้ด้วย บัตร IC (Suica, PASMO, ICOCA ฯลฯ ตอนนี้ใช้ได้เกือบทั่วประเทศ) ช่วยให้ไม่ต้องซื้อตั๋ว แต่บางเส้นทางชนบทรับแต่เงินสด พกเงินสดนิดหน่อยและโทรศัพท์ที่ชาร์จเต็มไว้

มักตรงข้ามกับที่คิด — หลายเขตในเมืองห้ามสูบบุหรี่ขณะเดินบนถนน (มีค่าปรับ) แต่คาเฟ่ บาร์ และอิซากายะบางแห่งยังสูบในร้านได้ มองหาพื้นที่สูบบุหรี่ (喫煙所) หรือมุมที่กำหนด และห้ามทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นเด็ดขาด บุหรี่ไฟฟ้าแบบให้ความร้อนและแบบไอน้ำก็ใช้กฎสถานที่เดียวกัน

คนที่นี่ทักทายด้วยการโค้งเบา ๆ ไม่ใช่จับมือหรือกอด — พยักหน้าตอบก็พอ พูดเบา ๆ บนรถไฟและในที่สาธารณะ อย่าชี้นิ้วใส่คนหรือกวักมือด้วยนิ้ว (ให้โบกทั้งมือ ฝ่ามือคว่ำลง) การต่อแถวสำคัญมาก — เข้าแถวและอย่าแซงคิว พนักงานสุภาพมาก — สุภาพตอบด้วย “sumimasen” หนึ่งคำใช้ได้ทั้งเรียก “ขอโทษ” และ “ขอบคุณ” — สะดวกมาก ถ้าไม่แน่ใจ เงียบและใจเย็นกว่าจะดูสุภาพ

ที่บ้าน เรียวกัง วัด ร้านอาหารบางแห่ง และคลินิก ต้องถอดรองเท้าที่ทางเข้า (genkan) — ก้าวขึ้นพื้นยกสูงด้วยถุงเท้า อย่าเหยียบพื้นด้านล่าง และวางรองเท้าหันปลายออก สวมสลิปเปอร์ที่เตรียมไว้ แต่ถอดออกเมื่ออยู่บนเสื่อทาทามิ (เหลือถุงเท้า) กับดักคลาสสิก — ในห้องน้ำมี “สลิปเปอร์สำหรับห้องน้ำ” ต่างหาก — เปลี่ยนไปใส่คู่นั้น และอย่าลืมเปลี่ยนกลับตอนออกมา (ใส่เดินออกมาจะรู้ทันที) ถุงเท้าควรสะอาดและไม่มีรู

ญี่ปุ่นให้ความรู้สึกต่างกันไปแต่ละที่ — ภาษามาตรฐานใช้ได้ทุกที่ แต่คุณจะได้ยินภาษาถิ่น (แถบคันไซ “โอกินิ” แปลว่าขอบคุณ “นันโบะ” แปลว่าเท่าไร) บรรยากาศก็ต่างกัน — บางที่คุยเก่งและอบอุ่น บางที่เงียบและอ้อมค้อมกว่า แต่ไม่มีที่ไหนไม่เป็นมิตร เมื่อไม่แน่ใจ ให้ปรับระดับเสียงและจังหวะตามคนท้องถิ่น และคำทักทายสุภาพช่วยได้มาก

บางกฎเปลี่ยนตามพื้นที่ — บนบันไดเลื่อน คนโตเกียวยืนชิดซ้าย แต่โอซากะยืนชิดขวา การแยกขยะต่างกันตามเมือง ร้านเล็ก ๆ และบาร์บางแห่งรับเงินสดเท่านั้น และต้องถอดรองเท้าตรงที่มีขั้น (เก็นคัง) หรือเสื่อทาทามิ เมื่อไม่แน่ใจ ให้ทำตามคนท้องถิ่นหรือถามเลย

นิสัยการใช้ตะเกียบบางอย่างชวนให้นึกถึงงานศพ จึงควรเลี่ยง อย่าปักตะเกียบตั้งในชามข้าว และอย่าส่งอาหารจากตะเกียบสู่ตะเกียบ (ให้วางลงจาน) อย่าเสียบอาหาร อย่าแกว่งตะเกียบ และอย่าเขี่ยหาในจานอาหาร ยกชามข้าวและชามซุปเล็ก ๆ ขึ้นแทนการก้มลง พูด “itadakimasu” ก่อนกินและ “gochisōsama” หลังกิน และอย่าถูตะเกียบใช้แล้วทิ้งเข้าหากัน (เหมือนบอกว่ามันถูก เป็นการเสียมารยาท) ซดเส้นได้ แต่สั่งน้ำมูกที่โต๊ะไม่ได้

ที่อิซากายะ มักได้จานเล็กที่ไม่ได้สั่ง (โอโทชิ) — เป็นค่าที่นั่ง ไม่ใช่ความผิดพลาด บุฟเฟต์เครื่องดื่ม (โนมิโฮได) มีเวลาจำกัดและเวลาสั่งสุดท้าย และมักสั่งพร้อมกันทั้งโต๊ะ ผ้าเย็น (โอชิโบริ) ไว้เช็ดมือ จ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ตอนออก ไม่ใช่ที่โต๊ะ และไม่มีทิป

บาร์เล็ก ๆ ที่มีแต่เคาน์เตอร์ — “สแน็ก” ที่มีมาม่าซัง หรือบาร์ในตรอกโกลเดนไก — สนุกแต่กฎมักทำให้แปลกใจ ส่วนใหญ่มีค่าที่นั่งหรือของกินบังคับ (โอโทชิ) จึงควรถามค่าใช้จ่ายก่อนนั่ง และพกเงินสด (หลายที่รับเงินสดเท่านั้น) บางที่เน้นลูกค้าประจำ — ชะโงกดูแล้วเดินต่อก็ได้ ในตรอกให้เงียบ ๆ และขออนุญาตก่อนถ่ายคน ★ อย่าตามคนเรียกแขกบนถนนที่อาสาพาไปร้านเด็ดขาด — นั่นคือกับดักฟันราคาสุดคลาสสิก เลือกร้านที่ติดราคาไว้

อาหารญี่ปุ่นบางอย่างปลอดภัยเฉพาะเมื่อมืออาชีพเป็นคนทำ ปลาปักเป้า (fugu) อาจถึงตายและมีเพียงเชฟที่มีใบอนุญาตเท่านั้นที่เสิร์ฟได้ — อย่าชำแหละเองหรือซื้อมาทำเอง เนื้อสัตว์ป่า (หมูป่า กวาง หมี) และปลาน้ำจืดต้องปรุงให้สุกทั่วถึง — ของดิบอาจมีพยาธิหรือไวรัสตับอักเสบ ปลาทะเลดิบอาจมีพยาธิอะนิซาคิส (ร้านดี ๆ จะแช่แข็งหรือตรวจ) และอย่ากินเห็ดหรือผักป่าที่เก็บเอง — ของหน้าตาคล้ายกันทำให้มีคนเป็นพิษทุกปี กินของพวกนี้จากร้านที่ไว้ใจได้ อย่าทำเอง

โค้งเล็กน้อยที่เสาโทริอิ และล้างมือ (และปาก) ที่อ่างน้ำ อย่าเดินตรงกลางทางเป๊ะ ๆ เพราะเป็นทางของเทพเจ้า ที่ศาลเจ้า: โค้ง 2 ครั้ง ตบมือ 2 ครั้ง โค้ง 1 ครั้ง; ที่วัด: พนมมือเงียบ ๆ ไม่ตบมือ โกชูอิน (ตราอักษรวิจิตร) เป็นของที่ระลึกด้วยความเคารพ ไม่ใช่เกมสะสมแสตมป์ — เตรียมสมุดและรับอย่างสุภาพ กฎการถ่ายรูปต่างกันไป — ดูป้าย

วิธีแยกง่าย ๆ: ศาลเจ้าชินโต (จินจะ) มีประตูโทริอิที่ทางเข้า และตบมือเวลาไหว้ ส่วนวัดพุทธ (โอ-เทระ) มีประตูใหญ่มีหลังคา และมักมีกระถางธูปใหญ่กับพระพุทธรูป และไม่ตบมือ — แค่พนมมือเงียบ ๆ ที่กระถางธูปของวัด คุณสามารถโบกควันมาที่ตัวเบา ๆ ได้ ทั้งสองที่ยินดีต้อนรับผู้มาเยือนทุกความเชื่อที่มีความเคารพ

อาบน้ำชำระร่างกายที่ฝักบัวก่อนลงบ่อ — ห้ามใส่ชุดว่ายน้ำ อย่าจุ่มผ้าเช็ดตัวผืนเล็กลงน้ำ และรวบผมยาวขึ้น บ่อมักแยกชายหญิงและทุกคนแช่แบบเปลือย ★ ออนเซ็นหลายแห่งไม่อนุญาตรอยสัก — เช็กก่อน ใช้แผ่นปิด หรือจองบ่อส่วนตัว ในซาวน่าลำดับคือ แช่ → บ่อน้ำเย็น → พัก และเงียบไว้

เวลาชมซากุระ ให้ปูผ้ารองบนพื้น — ถ้าอยากได้ที่ดี ๆ มักต้องมาเช้าเพื่อจอง อย่าไปยึดที่ที่คนอื่นปูไว้แล้ว เก็บขยะกลับไปด้วย และห้ามดึงหรือปีนกิ่งเด็ดขาด บางสวนจำกัดเรื่องเหล้า บาร์บีคิว หรือการจองที่ — เช็กกฎของสวนก่อนไป

ในเทศกาลและงานพลุ ฝูงชนอาจแน่นจนขยับไม่ได้ นัดจุดพบเผื่อพลัดหลง เดินริม ๆ ทำตามเจ้าหน้าที่และทางเดินทางเดียว ดูแลเด็กให้ใกล้ตัว และออกก่อนช่วงไฮไลต์เล็กน้อยเพื่อเลี่ยงการเบียดเสียด

หลายที่ห้ามถ่ายรูป — ร้านค้า วัดบางแห่ง พิพิธภัณฑ์ และบริเวณสถานี — มองหาป้าย “ห้ามถ่ายรูป” (撮影禁止) และงดแฟลชกับขาตั้ง อย่าถ่ายคนโดยไม่ขอ ที่ย่านกิออน เกียวโต การถ่ายเกโกะ/ไมโกะ (“เกอิชา”) ในตรอกส่วนบุคคลอาจถูกปรับ ถ้าไม่แน่ใจ อย่าถ่าย

ต่อให้ที่นั่นจะดังบนโซเชียลแค่ไหน การขีดเขียน สลักชื่อ หรือแปะสติกเกอร์บนกำแพง ป้าย เสาโทริอิ หรือต้นไม้ ถือเป็นการทำลายทรัพย์สิน (kibutsu-sonkai) — ในญี่ปุ่นเป็นอาชญากรรม และตำรวจก็เอาผิดจริง อย่าปีนขึ้นอาคาร รูปปั้น หรือราวของศาลเจ้าวัด อย่าเด็ดดอกไม้หรือขูดเปลือกไม้ ดูแลเหมือนบ้านตัวเอง — ดู ชื่นชม แล้วปล่อยไว้อย่างเดิม

การไปตามรอยอนิเมะ หนัง และละครเป็นที่ยินดี — แต่หลายที่เป็นย่านที่พักอาศัยธรรมดา ทางรถไฟตัดผ่าน หรือถนนส่วนบุคคล (เช่นทางรถไฟ Slam Dunk ที่คามาคุระ) อย่ายืนบนรางหรือถนนเพื่อถ่ายรูป อย่าขวางทางรถไฟตัดผ่าน รถ หรือหน้าร้าน และอย่าเข้าไปในสวน หน้าประตูบ้าน หรือโรงรถ ในย่านที่พักอาศัยให้เสียงเบา ๆ เก็บขยะกลับไป และทำตามเจ้าหน้าที่หรือป้าย เพราะมีคนอาศัยอยู่ที่นั่น วิวนั้นถึงมีได้

บางกิจกรรมดูสนุกแต่มีข้อควรระวัง — โกคาร์ตบนถนนต้องมีใบขับขี่สากลหรือญี่ปุ่นที่ใช้ได้ และอาจเหนื่อยและเสี่ยงท่ามกลางการจราจร ตรวจสอบกฎ ราคา สิ่งที่รวม และรีวิวล่าสุดก่อนจอง

ทัวร์รถบัสเที่ยว (เช่น Hato Bus ในโตเกียว) มีหลายแบบ — ครึ่งวันหรือเต็มวัน วนในเมืองหรือไปเช้าเย็นกลับ บางทัวร์มีไกด์อังกฤษหรือออดิโอ บางทัวร์รวมอาหาร เลือกตามเวลา ภาษา และสิ่งที่รวม — สะดวกเมื่ออยากเที่ยวหลายที่โดยไม่ต้องวางเส้นทางเอง

การให้ของขวัญเป็นศิลปะ — ผู้คนซื้อ “โอมิยาเกะ” (ของฝากที่กินได้) กลับมาให้เพื่อนร่วมงานและเจ้าบ้าน และยื่น/รับของขวัญด้วยสองมือ ของขวัญมักถูกวางไว้ข้าง ๆ อย่างสุภาพ ไม่แกะต่อหน้าคุณ จึงอย่าแปลกใจ และถามก่อนแกะ ไม่ต้องให้ทิปที่ร้านอาหารหรือแท็กซี่ (กลับทำให้เขางง) ที่เรียวกัง บางครั้งมีการยื่น “โคโคโรซึเกะ” ขอบคุณในซองเงียบ ๆ แต่ไม่เคยเป็นสิ่งจำเป็น การห่ออย่างตั้งใจสำคัญกว่าราคา

ฟูจิเปิดให้ปีนเฉพาะช่วงฤดูปีนอย่างเป็นทางการ — ราวต้นเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนกันยายน (วันที่และกฎเปลี่ยนทุกปี และบางเส้นทางตอนนี้ต้องจอง เวลาเข้า และค่าธรรมเนียม — เช็กเว็บทางการ) นอกช่วงนั้นกระท่อมพักปิด ไม่มีหน่วยพยาบาล และความหนาวกับสภาพอากาศอาจถึงตาย — อย่าปีน หลีกเลี่ยง “การปีนรวดเดียว” (ปีนข้ามคืนไม่พัก) ให้พักที่กระท่อมภูเขาเพื่อกันอาการแพ้ความสูง แม้หน้าร้อนยอดเขาก็เกือบติดลบ — เตรียมเสื้อกันหนาว เสื้อกันฝน ไฟฉายคาดหัว น้ำ และเงินสด รองเท้าผ้าใบกับเสื้อฮู้ดไม่พอ

ในภูเขาและป่าของญี่ปุ่นมีหมีจริง ๆ — หมีดำเอเชียทั่วเกาะฮนชู และหมีสีน้ำตาลที่ฮอกไกโด — และช่วงหลังพบเห็นใกล้เส้นทางเดินป่าและแม้แต่ใกล้เมืองมากขึ้น เวลาเดินป่าให้ติดกระดิ่งหมีหรือทำเสียง หลีกเลี่ยงช่วงเช้ามืดและพลบค่ำ และอย่าทิ้งอาหารหรือขยะไว้ ระวังป้าย “ระวังหมีออกหากิน” (熊出没注意) หากเจอ อย่าวิ่งหรือเข้าใกล้ (ห้ามเข้าใกล้ลูกหมีเด็ดขาด) — ค่อย ๆ ถอยหลังและอย่าละสายตา พกโทรศัพท์และบอกใครสักคนถึงเส้นทางของคุณ

ฤดูไต้ฝุ่นราว ๆ หน้าร้อนถึงหน้าใบไม้ร่วง (พีคช่วงสิงหาคม–ตุลาคม) — รถไฟจะหยุดวิ่งตามแผน และเครื่องบินถูกยกเลิก — ดูพยากรณ์อากาศและอย่าเดินทางเข้าไปกลางพายุ (สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ คือน้ำท่วมและดินถล่ม) ความร้อนหน้าร้อนก็รุนแรง — ดื่มน้ำบ่อย ๆ หาที่ร่ม และระวังฮีทสโตรก โทรศัพท์อาจดังเสียงเตือน “แจ้งเตือนฉุกเฉิน (J-Alert)” ขึ้นมา — ถ้าเป็นแผ่นดินไหวหรือฝนหนักให้ทำตาม และทำตามคำแนะนำของที่พักและกรมอุตุฯ/NHK

วางแผนทางกลับก่อนออกไปข้างนอก ในเมืองรถไฟเที่ยวสุดท้ายมักราวเที่ยงคืน แต่ต่างจังหวัดรถไฟหรือรถบัสเที่ยวสุดท้ายอาจหมดตั้งแต่หัวค่ำ — และรถบัสชนบทบางสายมีแค่ไม่กี่เที่ยวต่อวัน พลาดแล้วก็ต้องนั่งแท็กซี่แพง ๆ หรือรอถึงเช้า (โรงแรมแคปซูล ห้องคาราโอเกะ หรือร้านมังงะ) เช็กเที่ยวสุดท้าย (shūden) ของสายที่จะนั่ง เปิดแอปแผนที่ไว้ และเผื่อเวลาไว้หน่อย

บางอย่างที่บ้านคุณถูกกฎหมาย แต่ที่ญี่ปุ่นเป็นอาชญากรรมร้ายแรง กัญชาและยาเสพติดเพื่อความบันเทิงส่วนใหญ่ถูกห้ามเด็ดขาดในญี่ปุ่น — แม้เพียงเล็กน้อยก็อาจถูกจับและส่งกลับ ไม่ว่าประเทศคุณจะอนุญาตหรือไม่ ยาที่ใช้ทั่วไปบางชนิดก็ถูกจำกัด เช่น ยาแก้หวัด ยาแก้แพ้ และยา ADHD (เช่นที่มีซูโดอีเฟดรีนหรือสารกระตุ้น) อาจถูกห้าม และอาจต้องมีใบอนุญาต “yakkan shoumei” — เช็กเว็บกระทรวงสาธารณสุขก่อนนำติดตัวมา โดรนก็ถูกควบคุมเข้มงวด (ต้องลงทะเบียน มีเขตห้ามบิน) และการพกมีดหรือซื้อดาบจริงก็มีกฎเข้มงวด — ถามร้านค้า ถ้าไม่แน่ใจ ดูเว็บทางการ

ที่ทะเลให้ว่ายเฉพาะที่อนุญาตและดูธง — ธงแดงหมายถึงห้ามว่ายน้ำ กระแสน้ำริปจะดึงคุณออกทะเลอย่างรวดเร็ว — ถ้าโดนดึงอย่าฝืน ให้ลอยตัวและว่ายขนานกับชายฝั่ง แม่น้ำเป็นอันตรายเงียบ ๆ — น้ำอาจเพิ่มขึ้นภายในไม่กี่นาทีเมื่อฝนตกต้นน้ำหรือเขื่อนปล่อยน้ำ แม้ฟ้าจะใส ดังนั้นอย่ากางเต็นท์หรือปิ้งย่างบนตลิ่ง และรีบออกมาถ้าน้ำขุ่นหรือเพิ่มขึ้น เสื้อชูชีพช่วยชีวิตได้ — ทำตามป้าย และอย่าว่ายน้ำหลังดื่มเหล้า

บนเส้นทางเดินป่าหน้าร้อน ระวังสัตว์ตัวเล็ก ๆ ต่อยักษ์ (suzumebachi) ดุร้ายเมื่ออยู่ใกล้รังช่วงปลายฤดูร้อน — อย่าปัดด้วยมือ ให้ค่อย ๆ ถอยออกมาเงียบ ๆ และอย่าใส่น้ำหอมกลิ่นแรง ญี่ปุ่นมีงูพิษ — มามูชิ และฮาบุที่โอกินาวะ — ระวังที่วางเท้าและอย่าเอามือล้วงในพงหญ้าหรือซอกหิน ปลิง (yamabiru) และตะขาบ (mukade) พบในป่าชื้น และต้นไม้ตระกูลรัก (urushi) ทำให้เกิดผื่นรุนแรง เสื้อแขนยาว ยากันแมลง และไม่ออกนอกเส้นทางช่วยได้มาก — ถ้าถูกต่อยแล้วบวมหรือหายใจลำบาก ให้รีบขอความช่วยเหลือ

เมืองหิมะสวยงาม แต่ประมาทไม่ได้ แท่งน้ำแข็งย้อยและหิมะบนหลังคาอาจตกลงมาทำให้บาดเจ็บ — อย่ายืนใต้ชายคานาน และระวังป้าย “ระวังหิมะตกจากหลังคา” ถนนและทางเท้าจะกลายเป็นน้ำแข็ง — สวมรองเท้าพื้นกันลื่น ก้าวสั้น ๆ และอย่าขับรถโดยไม่มียางฤดูหนาวแบบไม่มีปุ่มหรือโซ่ (รถเช่าในเขตหิมะติดตั้งมาให้แล้ว) ไวต์เอาต์อาจลบถนนหายไปในพริบตา — อย่าฝ่าพายุหิมะไป สวมเสื้อหลายชั้นกันหนาวและกันน้ำแข็งกัด และเช็กสภาพอากาศกับถนนที่ปิดก่อนออกเดินทาง